Sooo sorrki, że się nie uśmiecham i chodzę skwaszona, choć powodów większych do niezadowolenia nie mam. Meczu pod tytułem “Pożegnanie z Afryką” wszak nie oglądałam, tylko syna wyposażywszy w biało-czerwony szalik z napisem “Polska” posłałam na dół do ojca.
Wrócił krótko przed jedenastą i zastał mnie w łóżku podpartą poduszkami, usilnie próbującą skoncentrować się na wykładzie jedenego z Zen-mistrzów traktującym o… koncentracji. Syn w stanie wskazującym na lekkie podłamanie psychiczne burknął tylko, że przegrali i szans już praktycznie żadnych nie mają, po czym rzucił we mnie szalikiem, który w całej swej rozciągłości tak perfidnie go zawiódł.  No cóż… odrzuciłam mu szalik i stanowczym tonem nakazałam schować go do szafy, w odpowiedzi usłyszałam zdecydowane, dobitne, głośne NIE! jedenastolatka i zobaczyłam szalik szybujący w kierunku stolika nocnego, gdzie zresztą do tej pory sobie leży przyciśnięty książką z madrościami Zen-mistrza.

i trzepocząc skrzydłami przypomniał mi o:

łyżce w szklance
wietrze przesuwającym firankę
widokówce oglądanej na moście
winie nastroju trampolinie
wolności na maksa, która niewidziala i niełatwa bywa

ale bywa

Czy to zabrzmiało jak ppppppozytyw???

Ktoś do mnie dzisiaj dzwonił. Z Madagaskaru.
Sprzątając biurko niechcąco potrąciałam… nieee, nie zająca… słuchawkę telefonu. Na wyświelaczu pojawił się napis “kim jesteś”.
Darłam papiery odsuwając na bok  filozoficzne rozważania.
Potem dzwonił syn. Jest na obozie. Mówił, że byli na targu, kupił sobie cuksy, a teraz idą na trening. Taaak, podoba mu się. O 22.30 gaszą światło, więc się wysypia.
Córka z ciotką (przyszywaną) szyją dzisiaj ubranka dla Zuzi (przytulanki owieczki).
Mąż też dzwonił. Po konsultację w sprawie zakupu telefonu… sorry, szamponu.

lekko wstawiony, zapewniał nas, że ją posiada, podkreślał jej siłę oraz akcentował jej wszechobecność.
Woluntarysta ten n-ty raz z rzędu rzuca palenie.
Gwarantem sukcesu mają być tajemnicze pigułki.

A ona chwilowo na półkę odstawiona.

Jechałam, a one przede mną składały pokłony.
Soczystą zielenią dojrzałe drzewa.
Ptak szamocący się w duszy marzy o wolności.
Nie-śpiew. Milczenie i walka.

…grała ostatnimi czasy w mojej duszy, a wszystko przez głupią kasetę wideo, którą z zakamarków przepastnej torby wygrzebał mój mąż i zafundował nam (mnie i dzieciom) powrót do przeszłości, czyli cofnął nas w czasie do lat 2002-2003. Oglądaliśmy najzwyczajniejsze sceny z życia najzwyczajniejszej pod słońcem młodej rodziny z małymi dziećmi: córkę zdmuchującą dwa płomyki świec, sięgającą plastikową łyżeczką do cukiernicy z brązowym cukrem, wołającą radośnie “chciem to…too…tooo!!!, eksplodującą radością podczas bujania się na huśtawce, syna wdrapującego się na drabinki, siedzącego na kanapie z rozłożoną książeczką na kolanach  i wymyślającego własną wersję bajki kończącą się konwencjonalnym “zili długo i ścięśliwie”.

Nie lubię ulegać sentymentalizmowi, ale tym razem… uczucia kotłujące się we mnie okazały się zdecydowanie silniejsze, tym bardziej przybierające na sile, że nie do końca zrozumiałe dla mnie samej. Pojawiła się ckliwa tęsknota za tymi słodkimi, małymi szkrabami, które chałoby się przytulić, z którymi chciałoby się jeszcze pobawić i porozmawiać. Pojawiły się też wyrzuty sumienia, że nie zawsze starczało cierpliwości i zrozumienia dla ich spraw.
Ich małych, ale jakże ważnych, jakże istotnych spraw.

Na plantację truskawek prowadzi furtka trochę przez czas przekrzywiona. Plantacja rozciąga się obok pola z jęczmieniem, które przecudnie faluje w wietrzne dni, jakich tu u nas ostatnio nasilenie.
Rzędy zielonych krzaków porasta w części jaskier z tak rzutką ekspansywnością, że miejscami, partiami truskawkowe pole bardziej przypomina łąkę niż plantację.
Byłam tam przedwczoraj, na tej plantacjo-łące, żeby nazbierać trochę truskawek “do pojedzenia”.
Po południu byłam w kościele (w roli asystentki córki sypiącej kwieciem), wieczorem pojechałam na jogę.
Śpieszyłam się, bo jak zwykle wyjechałam w “ostatniej chwili”. Słońce świeciło intensywnie przeszkadzając mi w prowadzeniu auta. Mrużyłam oczy i słuchałam lekko ochrypłego głosu Agnieszki Szydłowskiej.

Kiedy ćwiczę telefon zostawiam w szatni, a po zajęciach nie mam zwyczaju sprawdzania listy nieodebranych połączeń, a tym bardziej oddzwaniania. Zajęcia kończą się późno, wpół do dziesiątej, szybko się więc przebieram, w drodze powrotnej wstępuję jeszcze do sklepu spożywczego, żeby kupić chleb i coś do chleba, a potem to już śmigam do domu. A w domu dzieci w piżamach, córka nawet pod kocem i spod tego koca z wielkim wyrzutem w głosie pyta “dlaczego ja telefonu nie odbieram?”. Objaśniam jej krótko i od razu przechodzę do kwestii kolacji, której jak się okazuje moje dzieci jeszcze nie jadły, ponieważ “chleb z soją im nie smakuje”. “Kupiłam zwykły”, mówię i wyciągam z reklamówki najzwyklejszy bochenek chleba. “Ale ryżu nie kupiłaś, a chciałam ci powiedzieć, żebyś kupiła”, nadaje głosik spod koca. “A właśnie, że kupiłam. I śmietanę kupiłam… Czy ktoś ma może ochotę na ryż z truskawkami?”

Gotowa do wyjścia przystanęłam na chwilę w korytarzu. Na stole pojawi się ciasto biszkoptowe z truskawkawkami i galaretką owocową na wierzchu – ciasto_jakie_dzieci_lubią_najbardziej, zadecydowałam.
W deserową perspektywę wplótł się motyw znanej piosenki The Beatles, której sensownego tłumaczenia szukałam kiedyś w internecie, no i znalazłam w wątku DZISIAJ JA STAWIAM.

Strawberry Field to dom dziecka w Woolton, na przedmieściach Liverpoolu, do którego prowadziła żeliwna brama pomalowana na czerwono. 
W Woolton, pod opieką ciotki Mimi, swoje dzieciństwo spędził John Lennon.
W wolnym czasie jak każdy dzieciak uwielbiał się bawić, najchętniej z przyjaciółmi Pete i Ivanem, najczęściej na Strawberry Fields - jak chłopcy nazywali zalesiony teren rozciągający się tuż za domem dziecka.

W takim kontekście Strawberry Fields staje się synonimem szalonej, dziecięcej zabawy, chwil dzikiej, niczym nieskrępowanej wolności fantazjowania, których wspomnienie nieraz powraca w dorosłym życiu.

Strawberry Fields Forever.

Na samochodzie węża motyl nie siada, a na moim zając się rozbija, śmierć na miejscu ponosząc.
Na swoje usprawiedliwienie dodam, że śpieszyłam się bardzo, żeby zdążyć na dziewiątą wieczór, by punkt dziewiąta wydać P. walizkę. Pomarańczową.

Sprawą wtórną owego zdarzenia (przykrego w konsekwencjach dla stron obu) jest wtórnik tablic rejestracynych, których w dalszym ciągu nie ma.

- spytała wczoraj córka, która zdecydowanie częściej niż syn myśli o tym, co chciałaby robić jako dorosła osoba.
Zostanę malarką, będę mieszkała z tobą (ze mną) i malowała obrazy, a potem sprzedawała je za kasę, przekonywała mnie zimą rozkładając się ze swoim warsztatem twórczym gdzie popadnie.

Będę kucharką. Upiekłam dla ciebie pyszne babeczki, chcesz spróbować?, usłyszałam niedawno w przydomowym ogródku, gdzie uwielbiam rozłożyć koc pod jabłonką i leżąc pupą do góry czytać książki w słoneczne popołudnia.
Poczekaj, tylko trochę je przyozdobię… i talerz nagle odfrunął sprzed mego nosa.

Hmm, często jeszcze zmienia plany, marzenia, wyobrażenia lecz głęboko wierzę, że dosięgnie swego celu.